Een van de vragen die door de huisarts werd gesteld voor ik werd doorverwezen en tevens in de intake-vragenlijst terug kwam was de vraag of ik steun heb van mensen in mijn omgeving. Een legitieme vraag als je bedenkt in wat voor een rollercoaster ik ga stappen. Maar ook een vraag die mij met m’n neus op de feiten drukt. Ik houd mensen die ik vertrouw en waar ik heel veel om geef, op afstand. Is dat terecht? Absoluut niet. Ik hoor je denken, waarom doe je het dan?
Dat is een lastige. Net als ieder ander ben ik in het verleden wel eens gekwetst. In de steek gelaten door vrienden, ex-vriendjes. Dat verandert je. Het vormt je tot de persoon die je bent. Wil je dat? Misschien niet, maar je hebt er niet altijd invloed op. Je bouwt muren op. Torenhoge muren die je automatische afweersysteem vormen. Als je namelijk iemand niet binnen laat, dan doet het ook geen pijn. Logisch toch?
Ik ben iemand die vaak voor de buitenwereld overkomt als een “stoere tante”. Maar aan het eind van de rit is dat hartje van mij niet erg groot. Ik kan soms echt overstuur raken zonder dat iemand dat doorheeft. Ik zal dan 9 van de 10 keer ook de laatste zijn om dat toe te geven. Het is makkelijker om er niet over te praten, dan je emotie te tonen en het wél te hebben over wat je kwetst of verdrietig maakt. Helemaal omdat de mensen die het écht goed voor met je hebben, misschien ook je advies geven waar je helemaal niet op zit te wachten. Want vaak hebben ze dan hartstikke gelijk en het is natuurlijk véél makkelijker om eigenwijs in je eentje verdrietig te zijn! 🤐 Geeft dat enige verklaring waarom ik me niet zo makkelijk open stel? Niet bepaald. Daarom heb ik ook besloten dat het vanaf nu écht anders moet.
Ik heb nog niet iedereen, maar wel een paar mensen in mijn omgeving verteld van m’n besluit om aan mijzelf te werken. Zowel van binnen als van buiten. En ook de stappen die daar bijhoren. En hoewel ik al wist hoe dierbaar sommige mensen voor mij zijn, maken ze dat nu nóg meer duidelijk. Waardoor de laatste week m’n ogen wat vaker dan gemiddeld gaan glinsteren van ontroering. Hoewel ik dacht dat ik een heel lastig jaar achter de rug had, voel ik me op dit moment een heel gezegend mens. Dus ik denk dat ik wel kan concluderen dat het prima in orde is met mijn support system💖
Veel liefs, Renske 