Open kaart

Al sinds ik me kan herinneren ben ik vrij gesloten over dingen die mij echt raken. Ik kan prima babbelen, over wat ik leuk vind of wat mij mateloos frustreert.. Zelfs waar ik enigszins verdrietig van word.. Maar hoge muren en de perfectionistische aard van dit beestje zorgen er voor dat dingen delen die mij écht raken niet iets is dat ik makkelijk doe. Toegegeven, mensen zien me vaak als het meisje dat vrij direct, temperamentvol en soms een enorme bitch kan zijn.. Dat maakt het nog lastiger om kwetsbaar te zijn, omdat mensen vaak verwachten dat je altijd sterk bent.. Ik huil liever alleen in bed, omgeven in de troost van de duisternis dan dat ik iemand die mij dierbaar is ongerust maak.

Dingen altijd alleen “moeten” oplossen kost veel energie. En soms voelt het ook erg alleen. Terwijl het, in mijn situatie, eigenlijk niet hoeft. Ik heb misschien geen grote vriendengroep meer zoals vroeger, maar ik heb wel een aantal vriendinnen die altijd voor me klaarstaan en mij erg dierbaar zijn. Maar gedrag veranderen is lastig, zeker als je niet anders gewend bent..

Maar nu is het anders. Nu moet het anders zijn. Ik sta aan het begin van een reis die heel mijn wereld op kop gaat zetten. Dat zal niet alleen mijn fysieke gesteldheid veranderen, maar ook mijn mentale.. Misschien wel vooral mijn mentale. Daarom is de enige optie het deze keer anders te doen en vanaf het begin daar verandering in te brengen. Stapje voor stapje.

Na het maken van de afspraak met mijn huisarts heb ik dan ook de eerste stap gezet naar mezelf openstellen. Het kwam met de nodige emoties, maar ik ben erg blij dat ik het gedaan heb. En de reacties hebben mijn hart verwarmd 💖